Saya tidak ingat wajahnya.
Adakah wajahnya begini?
Begini?
Atau...
Begini?
Saya tertanya-tanya...
tentang paras rupanya.
Saya mahu lukis muka tanpa menyedari yang sebenarnya lukis bulatan.
(Episod 4: mahu lukis muka tanpa sedar yang sebenarnya lukis bulat.)
- Gembira berjumpa awak. - Gembira berjumpa awak.
Saya...
- Saya Veronica Park. - Veronica Park.
Dia tidak suka makanan itu?
Habislah saya kali ini.
Oh Tuhan.
Awak tidak suka makanan itu?
- Apa awak cakap? - Perut saya amat teruja...
Apa?
Perut saya rasa amat selesa.
Ini makanan yang saya selalu makan.
Syukurlah.
Saya tidak tahu wain kegemaran awak.
Saya pilih ikut cita rasa saya.
Armand de Brignac Blanc de Blancs.
Nampaknya awak arif.
Tentulah saya tahu. Saya yang buat tempahan.
Harganya agak berpatutan.
Wain ini berharga 1,500 dolar.
Dan, ia memberi baki rasa yang amat bersih.
Saya harap itu betul.
Saya juga kerap minum.
Lebih kepada saya kerap memesan...
untuk awak minum.
Begitu.
Mahu ucap selamat sebelum kita minum?
Ucap untuk apa?
Ucap selamat untuk pertemuan pertama kita.
"Pertemuan pertama"?
Dia sepatutnya jadi ahli kumpulan perempuan.
Bukan bekerja di pejabat.
Biarlah dia.
Dia diam sahaja di pejabat kerana terpaksa berhati-hati...
di hadapan bosnya. Bayangkan betapa tertekannya dia.
Dengar ini dengan teliti, Ha Ni.
Saya tidak mahu awak terlibat dalam apa-apa.
Jadi, jangan tegur saya seperti awak kenal saya.
Dan, walau apa pun saya buat nanti,
awak mesti pura-pura tidak tahu-menahu.
Sekalipun ia menyebabkan kematian seseorang dalam syarikat ini.
Tidak...
Hei, kawan-kawan!
Hei!
Awak kata akan sampai dalam masa 15 minit tapi ambil masa dua jam.
Oh Tuhan, saya minta maaf banyak.
Saya terpaksa urus sesuatu.
Apa pun, di mana Gal Hee?
Dia pergi selepas dapat panggilan telefon. Tidak dapat telefon dia.
Saya risau dia mungkin pergi tanpa membayar.
Awak semua patut lebih memahami.
Saya yakin dia sibuk menjadi orang suruhan bosnya.
Awak patut kasihan akan dia.
Maaf, tapi boleh awak ambil itu untuk saya?
Saya pasti awak sudah tahu, tapi saya tidak pernah...
tunduk di depan orang seumur hidup saya.
Semua khabar angin itu betul.
Dia memang menjengkelkan.
Ya, sudah tentu. Saya akan ambil untuk awak.
Maaf.
Terima kasih.
Oh Tuhan.
Boleh awak lap ini untuk saya juga?
Saya pasti awak sudah tahu yang saya tidak pernah...
buat apa-apa sendiri sepanjang hidup saya.
Awak tidak apa-apa sekarang?
Tidak mungkin. Adakah ini kacang?
Ludah keluar.
Awak sudah keluarkan semuanya?
Kumur mulut awak. Cepat.
Okey.
Kenapa?
Ada kacang.
Sepatutnya sos bawang putih. Kenapa mereka hidang sos kacang?
Ada sos di mulut awak?
Ada ruam? Awak rasa panas?
Saya tidak apa-apa tapi awak...
tangkap makanan dengan tangan awak.
Saya tidak sangka betul.
Seolah-olah saya ditakdirkan menjadi orang suruhan...
dalam apa-apa jua situasi.
Kenapa saya tangkap makanan dia dengan tangan saya?
Anak perempuan konglomerat takkan sekali-kali buat begitu.
Setiausaha Jeong.
Awak baru sahaja menikmati sajian yang awak tidak mampu bayar.
Sekarang, tamatkan semuanya dan pulang...
sebelum bos awak mula mencurigai awak.
Apa yang berlaku tadi? Adakah dia hanya berpura-pura?
Saya tidak sangka dia tangkap makanan saya dengan tangannya.
Awak tidak apa-apa?
Tiada masalah.
Apa pun, bagaimana awak tahu saya alah...
- kepada kacang? - Apa?
Setiausaha awak.
Setiausaha awak beritahu saya...
ketika kami berbual di telefon berkenaan janji temu kita.
- Oh, Setiausaha Jeong? - Ya.
Bagaimana jika kita pergi sekarang?
Tunggu. Saya akan minta mereka bawa kereta awak.
- Apa plat nombor kereta awak? - Apa?
Sebenarnya, kereta saya...
Saya memang ada kereta.
Tapi, saya terfikir saya mungkin minum alkohol.
Jadi, saya tidak memandu ke sini.
Awak tiada pemandu?
Apa? Pemandu?
Ya, saya ada.
Saya ada pemandu.
Tapi, saya suruh dia pergi bercuti.
Sudah lama dia tidak berehat.
Kalau begitu, saya tidak sepatutnya minta pemandu saya balik.
Sebenarnya, hotel ini menyediakan perkhidmatan limusin.
Tidak.
Saya tidak tahu pula.
Saya akan berjalan pulang.
- Berjalan? - Ya.
Saya dengar hujan akan turun.
Sebenarnya begini, saya tentu makan dengan cepat.
Perut saya terasa agak kembung.
Bila lagi saya dapat peluang berjalan...
kalau bukan hari ini?
- Jadi, saya akan jalan bersama. - Apa?
Perut saya juga terasa sedikit kembung.
Mari pergi.
Kenapa awak perlukan sesuatu seperti ini?
Bagi orang seperti kita, ibu bapa kita umpama kad nama kita.
- Siapa ayah awak? - Saya tidak tahu.
Saya tidak pernah ada ayah.
Ibu saya yang membesarkan saya.
Kalau begitu, siapa ibu awak?
Ketika dia masih hidup, dia pernah bekerja di Rangkaian TnT...
sebagai setiausaha Pengerusi Do.
Dan, dia mati ketika saya masih belajar di sekolah tinggi.
Kalau begitu, datuk awak tentu seorang yang hebat.
Ya, dia seorang yang hebat.
Dia seorang petani yang tanam cili...
dan berjaya menghantar keenam-enam anaknya ke kolej.
Cili?
Kenapa?
Awak tidak suka kad nama saya?
Jangan risau.
Jika latar belakang kekurangan, tentu ada yang menarik pada wajah.
Jika muka awak hodoh, tentu ada sesuatu yang menarik pada badan.
Saya bijak mencari daya tarikan seorang lelaki.
Untuk pengetahuan awak, saya amat berbakat.
Tapi begitu, saya mahu awak suka saya kerana latar belakang saya.
Saya berjaya walaupun membesar tanpa seorang ayah.
Dan, saya hidup dengan cekal walaupun selepas kematian ibu saya.
Keseluruhan hutang isi rumah negara ini adalah 140 juta dolar.
Tapi, saya tiada hutang dan ada kerja yang bagus.
Latar belakang saya masih tidak cukup menarik?
Awak tidak rasa awak patut sebut nama...
Presiden Sim Hae Yong kerana menyokong awak?
Dia mahu memperkenalkan saya pada awak dan bukan anak saudaranya.
Nampaknya urus niaga ini lebih besar berbanding beg tangan berjenama.
("Adakah Rangkaian YK akan dapat Hak Tayangan Eksklusif Cinepark?")
Bagaimana jika awak cuba dapatkan peluang itu?
Saya?
Jika awak mahu berkuasa ke atas seluruh kumpulan Media,
awak perlu menyumbang sesuatu.
Ini usul projek hak tayangan eksklusif Cinepark.
Malang sekali.
Saya tidak jumpa orang selepas pukul 6 petang.
Saya hanya jumpa lelaki.
Kalau begitu, saya akan jumpa awak sebelum pukul 6 petang.
Sebagai seseorang.
Bagaimana jika kita minum dahulu sekarang?
Sebagai seorang lelaki.
- Tidak boleh. - Kenapa?
Saya bayar makan malam ini dengan kad kredit syarikat.
Saya tidak boleh beli minuman dengan duit syarikat.
Kalau begitu saya belanja minum, sayang.
Air kosong sudah cukup untuk saya.
Awak tidak fikir saya buat begini bersebab?
Awak tidak fikir...
awak mungkin terlepas peluang dengan berlagak begitu?
- Tidak. - Kenapa?
Saya dengar awak agak unik,
tapi saya percaya awak ada standard.
Awak boleh mencari kelemahan dalam filem...
yang peruntukkan tinggi dengan pelakon yang hebat.
Awak dapat cari kekuatan dan kelebihan sesebuah filem...
meskipun ia filem peruntukkan rendah...
dan diarah pengarah tidak terkenal.
Awak memang layak digelar Dewi Filem Pecah Panggung,
Mendengar itu buat saya hampir tersenyum.
- Apa? - Saya tidak percaya pada dokumen.
Saya cuma percaya pada duit.
Saya akan baca. Jika ia sampah, saya buang.
Kalau ia nampak menguntungkan, saya akan telefon awak.
Kalau begitu, baiklah.
Apakah ini?
Berapa lama lagi saya perlu berjalan?
Bagaimana kalau dia ikut saya sampai ke rumah?
Hujan.
Kenapa awak...
Apa?
Beri kepada saya. Saya lelaki.
Saya yang patut pegang.
Bagaimana dengan perut awak?
Awak kata perut awak kembung. Bagaimana rasanya sekarang?
Mungkin sebab saya tidak makan tengah hari?
Saya kerap mengalami senak selepas makan malam akhir-akhir ini.
Awak tidak makan tengah hari? Kenapa?
Biasanya setiausaha saya akan bawakan makanan,
dan saya makan di pejabat.
Tapi, hari ini dia keluar ketika waktu makan tengah hari.
Hei...
Kalau setiausaha awak tiada, awak tidak boleh makan?
Awak boleh sahaja pergi ke kafeteria atau restoran di kawasan berdekatan.
Saya tahu. Tapi,
Makan tengah hari sambil melihat wajah orang...
Agak memenatkan bagi saya.
Oh, begitu.
Awak patut tekan di sini.
Ibu saya biasa buat begini jika saya senak semasa kecil.
Pengerusi Park Seok Ja buat begitu?
Ibu saya memang pengerusi.
Jadi, seperti ini?
Bukan, lihat.
Dari dalam. Tekan kuat.
Ibu saya biasa menyebut...
sesuatu sambil menekan bahagian ini.
Turun ke bawah...
Turunlah seakan-akan ada minyak.
Jangan ganggu anak perempuan saya...
dan turunlah dengan cepat.
Sudah keluar!
Oh Tuhan, maafkan saya.
Nampaknya berkesan. Biar saya buat sekali lagi.
Saya tertanya-tanya...
paras rupanya.
Kenapa awak merenung saya begitu?
Tidak. Tiada apa-apalah.
Awak berbeza daripada jangkaan saya.
Hujan turun.
Bagaimana jika kita balik sekarang?
Teksi.
Saya akan hantar awak pulang.
Tidak...
Saya tidak mahu terhutang budi dengan sesiapa.
Encik Do Min Ik.
Ya?
Gembira...
dapat berjumpa awak.
Dan, saya minta maaf.
Saya yang sepatutnya minta maaf.
Apa dia kata?
Pengerusi Park.
Sekali lagi, awak terus mahu klimaks tanpa menyapa saya dahulu.
Bukankah awak patut ucap helo kepada saya dahulu?
Saya sudah tidak sabar. Tidak perlulah menyapa.
Tidak perlulah cakap helo.
Awak pun tahu mereka berjumpa malam semalam, bukan?
Apa anak perempuan awak cakap?
Nama gelarannya Pam Sedut. Pendapatnya tidak penting pada saya.
Yang penting pendapat anak lelaki awak.
Sebenarnya, dia tidak sangka yang anak perempuan awak...
Dia baik.
Apa?
Tidak mengapa, Jeong Gal Hee.
Anggap sahaja ia sebuah novel dan lupakan sahaja.
Anggap sahaja ia sebuah mimpi.
Lupakan semuanya.
Oh Tuhan.
Kenapa saya buat begitu? Saya tentu tidak waras.
Betul-betul tidak waras!
Bagaimana saya mahu berdepan dengannya?
Saya tidak sangka. Oh Tuhan.
Apa yang awak mahu lupakan?
Awak mengigau malam tadi?
Kenapa awak datang terlalu awal?
Biar saya buat kopi untuk awak.
Saya sudah pun minum.
Sebab awak tidak buat kopi sebelum waktu pejabat.
- Bagaimana dengan kasut awak? - Saya sudah kilatkan.
Awak tidak terima arahan peribadi yang tiada kaitan dengan kerja.
Awak sudah beri makanan kepada ikan? Siram pokok?
Tolonglah benarkan saya buat sesuatu.
Sebenarnya...
saya rasa lampu di dalam bilik saya sudah rosak.
Okey. Saya akan belikan mentol baru sekarang juga.
Setiausaha Jeong.
Ya.
Saya tahu awak tidak mahu lihat wajah saya.
Tapi, saya mahu awak lihat wajah saya ketika awak bekerja.
Okey.
Malang sekali,
wajah awak sahaja yang saya boleh nampak.
Okey.
(Veronica Park)
Jumpa nanti!
Helo.
Sayalah.
Ini mengingatkan saya pada masa lalu.
Jika awak sudah berseronok malam tadi,
ini masanya untuk kita menyamakan alibi kita.
Awak buat bahagian awak tanpa sebarang masalah, bukan?
Ini kepakaran awak.
Begini...
Nampaknya janji temu itu..
diatur oleh ibu awak dan ibu dia.
Jika kita beritahu mereka yang awak tidak datang,
itu akan buat pengerusi marah.
dan bos saya tentu fikir awak mungkir janji.
Sebab itu saya tidak boleh biarkan mereka tahu.
Jadi?
Jadi, saya fikir...
mungkin saya patut minta bos saya bertimbang rasa...
untuk beritahu mereka yang awak berdua sudah berjumpa.
Jadi,
dia beritahu ibunya saya datang.
Ya.
Dia pura-pura yang awak berdua sudah berjumpa.
Helo?
Baguslah begitu.
Kalau begitu, saya akan beritahu keluarga saya begitu juga.
Beri saya...
nombor telefon lelaki itu.
Apa?
Kenapa awak mahu nombor telefon bos saya?
Saya tidak maksudkan bos awak.
(Usul Projek, Rangkaian TnT)
Bukankah tempat ini mengingatkan awak pada masa lalu?
Saya biasa datang pada hari gaji.
Dahulu semasa ibu awak dan saya bekerja untuk Pengerusi Do Wan Bae.
Saya ingat waktu itu,
Selepas kematian ibu, saya tiada duit untuk belajar di luar negara.
Tapi, Pengerusi Do bayarkan yuran saya.
Kita berdua ke sini dan pesan kutlet daging khinzir untuk meraikannya.
Saya tidak boleh lupa hari itu.
Disebabkan awak...
Disebabkan saya, apa?
Disebabkan awak, saya amat gembira.
- Dae Ju. - Ya, Eul Wang.
Awak pun tahu,
tidak kira apa yang berlaku, saya akan berada di sisi awak.
Dan, tidak kira apa yang berlaku, awak tetap akan berada di sisi saya.
Kenapa ia ada di sini?
Oh Tuhan.
Saya ingat ia sudah hilang. Mungkin tidak.
(Romi, Anjing yang Suka Menjilat)
Tapi, saya tidak faham.
Apa yang berlaku?
Awak balik awal.
Ya. Hei.
Kenapa ini berada di sini?
Apa? Pemacu USB?
Awak beri kepada saya dan kata saya patut tonton.
Awak kata anjing itu sama seperti anjing yang kita pernah bela.
Kenapa?
Tiada apa-apa.
Hei, jangan terganggu dengan perkara lain malam ini.
Saya mahu dengar rahsia besar awak.
- Min Ik. - Ya.
Saya mahu meletak jawatan.
Kenapa awak cakap bukan-bukan dengan wajah yang serius?
Saya mahu beritahu dahulu...
sebelum hantar surat peletakan jawatan.
Saya akan bekerja sehingga bulan depan sahaja.
Kenapa?
Dunia ini besar.
Saya boleh pergi ke Maldives dan menikmati segelas mojito.
Saya boleh buat filem pengembaraan dengan wanita pelik.
Tidak boleh.
Min Ik.
Awak bersama saya lebih 20 tahun sejak kita berusia tujuh tahun.
Awak tidak boleh letak jawatan tanpa berbincang dengan saya dahulu.
Saya tidak benarkan.
Saya bersama awak selama 27 tahun sejak usia kita tujuh tahun.
Awak tidak rasa sudah tiba masanya kita ikut haluan masing-masing?
Tidak. Saya perlukan awak. Itu keputusan saya.
Perbualan ini tamat. Jumpa lagi.
Sampai bila saya perlu jadi orang suruhan awak?
Apa?
Tolong lepaskan saya, Min Ik.
Itu sahaja cara untuk awak teruskan hidup.
Lampu masih rosak.
Dia kata dia akan telefon juruteknik.
Ya, masuk.
Kenapa awak datang?
Awak tertinggal ini di dalam kereta.
Oh, ya. Terima kasih.
Kenapa awak tidak pasang lampu?
Saya rasa lampu itu rosak. Ia tidak boleh dihidupkan.
Awak boleh balik sekarang.
Saya boleh balik sendiri.
Kalau begitu, baiklah.
Terima kasih.
100 dolar, 110 dolar, 120 dolar...
Ini juga.
Nampaknya awak mahu saya bayar bayaran letak kereta juga.
Awak bernasib baik kami tidak minta awak bayar baju...
dan dandanan rambut yang kami buat untuk awak.
Saya minta maaf atas kejadian semalam.
Mari pergi. Mari makan jokbal dengan duit ini.
Nanti saya menyusul. Saya perlu bawa beg pejabat saya.
Kunci kereta.
Di mana kunci kereta?
Awak...
orangnya?
Awak...
orangnya?
Awak, bukan?
Bagaimana awak boleh masuk ke sini?
- Siapa awak? - Tidak!
Setiausaha Jeong, ini orangnya.
Dia yang cuba bunuh saya.
Tuan, tolong letak benda itu balik.
Itu pemandu awak.
Apa?
Tapi,
topi ini...
- dan pisau itu. - Itu hanya pisau biasa.
Semua orang simpan satu dalam laci meja mereka.
Tapi, dia...
Awak tidak apa-apa?
Saya tidak apa-apa.
Awak cedera?
Tapi,
apa awak buat...
di dalam bilik saya?
Saya suruh awak balik tadi.
Sebab lampu itu.
Lampu itu seperti mengganggu kerja awak.
Saya tahu cara membaiki lampu.
Jadi, saya cuba baiki.
Tapi, kenapa awak tidak jawab soalan saya tadi?
Tuan, darah!
Ada darah!
- 9 darab 9? - 81.
- 2 darab 9? - 18!
Adakah saya perlu buat imbas CT?
Awak tidak perlu buat imbas CT hanya kerana luka kecil.
Anggap sahaja awak bertuah kerana masih ada bilik kosong.
Kalau begitu, beri ubat yang boleh memulihkan saya.
Saya hampir bunuh pemandu saya.
Awak akan hantar tauhu...
apabila saya masuk penjara?
Awak masih tidak boleh mengecam sesiapa?
Saya masih cam...
seorang sahaja.
Itu sahaja.
Awak berehatlah hari ini.
Doktor Park akhirnya sudah tiba dari Amerika Syarikat.
Jadi, awak boleh jumpa dia esok sebelum balik.
Pastikan ada seseorang yang boleh menjaga awak.
- Dialah orangnya. - Hai.
Orang yang akan menjaga saya.
Awak patut minta bantuan polis sekali lagi.
Awak jadi terlalu sensitif kerana tidak dapat tangkap penjenayah itu.
Sebab itu semua ini berlaku.
Saya tahu.
Maaf.
Encik Eun.
Bagaimana keadaan awak?
Begini...
Saya minta maaf kerana kejadian tadi.
Tidak mengapa.
Saya juga tidak cam awak kerana keadaan yang gelap.
Terima kasih kerana memahami.
Kalau begitu, berehatlah.
Telefon saya bila-bila awak perlukan saya.
Saya sudah jumpa, bos.
Awak tidak apa-apa?
Ya.
Ada selimut di situ.
- Awak boleh duduk di sana... - Oh, tidak.
Sudah lewat. Saya harus pergi.
Awak...
Awak mahu pulang?
Tentulah, awak perlu pulang.
Waktu kerja awak sudah lama tamat.
Saya faham, awak perlu pergi.
Setiausaha Jeong.
Ya, tuan.
Sudah lewat malam.
Baliklah naik teksi.
Tidak mengapa, tuan. Tempat yang saya mahu pergi jauh dari sini.
Ambil sahajalah.
- Awak tidak perlu risau tentang... - Tentulah saya risau.
Awak tidak nampak keadaan saya?
Tanpa awak, saya tidak tahu sama ada...
saya bercakap dengan manusia, monyet,
goblin atau hantu.
Baliklah naik teksi.
Jika perkara buruk menimpa awak,
saya tiada sesiapa...
di sisi saya.
Jung Hee! Nam Hee!
Maafkan saya.
Saya boleh terangkan sebab saya lewat.
Tentu ada perkara berlaku pada bos awak.
Dan, awak tidak sedar masa berlalu ketika mengurus situasi itu.
Terima kasih.
Disebabkan awak berdua, kaki saya sahaja penat...
tapi mulut saya boleh berehat.
Ambil ini.
Apa ini?
Hadiah untuk awak. Ada kad sim di dalamnya.
Awak boleh guna di luar negara juga.
Berikan saya telefon lama dan ambil ini.
Seronoknya!
Gal Hee, jangan sekali-kali menangis.
Menangis di lapangan terbang.
Hanya orang tidak pernah menaiki kapal terbang buat begitu.
Nam Hee!
Lihatlah dunia luas yang saya takkan pernah lihat.
Naikkan status sosial awak.
Jadilah orang yang hebat.
Pulanglah dengan kejayaan.
Ucap selamat tinggal kepada ibu.
Cukuplah berkhayal.
Ibu tiada di sini.
Hanya kerana kita tidak nampak, tidak bermaksud dia tiada di sini.
Maksudnya...
Ibu, kita dan semua orang tidak wujud pada dia?
Ibu sentiasa memerhatikan kita walau di mana kita berada.
Jadi, ucap selamat tinggal kepada dia...
sebelum awak pergi.
Saya tidak pandai ucap selamat tinggal.
Pergi sahajalah.
Gal Hee, dengar cakap saya.
Orang yang memperkecilkan awak...
dan mengganggu awak.
Saya akan buat mereka melutut di depan awak walau apa pun.
Jadi, sekalipun saya...
buat awak kecewa nanti,
tolonglah faham.
Tolong faham itu semua demi kebaikan kita.
Jangan merepeklah.
Pergilah.
Pergilah sekarang.
Dia di sana.
- Nam Hee. - Arah sini.
Jaga diri.
Adakah semuanya okey?
Saya sakit perut.
Boleh beri saya ubat pencernaan?
Saya akan tanyakan.
Bila penjaga awak akan datang?
Saya perlu beri ini kepadanya.
- Saya akan beri ini kepadanya. – Baiklah.
(Pas penjaga)
Penjaga...
Jika saya buat begitu,
adakah saya akan memang jadi sebahagian daripada keluarga ini?
Awak akan sekurang-kurangnya jadi sebahagian daripada keluarganya.
Sampai bila saya perlu jadi orang suruhan awak?
(Pas Penjaga)
Turun ke bawah.
Turunlah seakan-akan ada minyak.
Jangan ganggu anak perempuan saya...
dan turunlah dengan cepat.
Saya tertanya-tanya paras rupanya.
Telefon ini sudah teruk.
Sepatutnya saya beli yang baru untuk dia lebih awal lagi.
Beri kepada saya. Saya lelaki. Saya yang patut pegang.
Tidak sangka pula.
Saya ingat itu tugas saya.
Hujan turun.
Saya harap Pengarah Do okey.
Awak rasa PCA punca masalahnya?
(PCA: Arteri serebral posterior)
Susah mahu cari pesakit yang mengalami gejala prosopagnosia...
yang sebegini teruk di negara kita.
Ya, betul cakap awak.
Saya juga pernah merawat pesakit dengan penyakit yang sama...
ketika saya bekerja di Amerika Syarikat.
Apa jadi dengan pesakit itu?
Dia masih mempunyai gejala yang sama.
Jadi...
tiada cara untuk sembuh?
Kita boleh cuba buang klip itu.
Jika kita buang klip dan buat pintasan vaskular,
prosopagnosia awak mungkin akan pulih. Tapi,
Tapi?
Tapi, ia mungkin menyebabkan kesan sampingan lain.
Dan, sekalipun kita buang,
kami tidak boleh jamin awak akan sembuh.
Berbanding orang lain, awak sepatutnya lebih tahu...
yang pembedahan otak berisiko tinggi.
Awak sanggup otak dibedah hanya untuk melihat wajah semula?
Saya tidak pasti.
Saya takkan cadangkan begitu.
Kalau begini keadaannya,
saya akan terlupa wajah saya juga.
Saya mahu batal satu nombor telefon.
Ia...
Maaf. Saya akan telefon semula. Selamat tinggal.
Masuk.
Pengarah Do, awak sudah sampai.
Ya, saya sudah sampai.
Adakah semuanya okey semalam?
Ketua Pengarah melawat awak malam tadi?
Oh, ya. Boleh awak cari...
nama jenama katil yang hospital guna?
Ini kali pertama saya dapat tidur lena sejak sekian lama.
Saya langsung tidak sedar pelawat yang datang.
Nampaknya saya risau tidak bertempat.
Beri saya nombor telefon Veronica Park.
Kenapa awak tidak jawab soalan saya?
Kenapa awak mahu nombornya?
Awak cakap awak tidak mahu jumpa dia lagi.
Awak baru sahaja memarahi saya?
Tidak, maksud saya, saya dengar khabar angin...
yang dia ada sepuluh telefon bimbit.
Sukar untuk dapatkan nombor peribadinya.
Semua orang telefon setiausahanya, tapi...
telefon setiausahanya. Saya sendiri akan tanya dia.
0108246...
Apa? Saya ingat awak tidak tahu.
Saya kata sukar untuk dapatkan. Saya tidak kata saya tidak tahu.
Ambil.
Dia mungkin takkan jawab panggilan awak.
Saya cuma beritahu awak.
Okey.
Tidak, tidak mungkin.
Pengarah Do...
bukan jenis lelaki yang telefon wanita dahulu.
Tidak.
Bertenang. Saya perlu bertenang.
Tidak mengapa.
Saya tidak perlu jawab. Saya akan biarkan sahaja.
(Panggilan tidak berjawab)
Saya harap dia takkan telefon lagi.
Oh, ya. Saya boleh hantar mesej.
Ya, saya patut tinggalkan mesej. Mari hantar.
Jadual saya padat,
saya tidak dapat...
Helo?
Adakah ini nombor telefon Veronica Park?
- Helo? - Saya baru jawab panggilannya?
"Sol".
Veronica Park bercakap. Siapa ini?
Helo.
Saya Do Min Ik dari Rangkaian TnT. Kita baru berjumpa.
Oh, ya. Do Min Ik.
Ya, betul. Adakah saya mengganggu?
Saya mahu tahu...
jika awak lapang malam ini.
Sebenarnya saya ada hal penting malam ini.
Saya akan bekerja hingga lewat malam.
Boleh saya tanya kenapa awak telefon?
Sebenarnya,
saya mahu pulangkan payung awak.
Payung kuning yang saya ambil semasa kita jumpa baru-baru ini.
Oh, payung.
Saya selalu buang payung saya selepas guna sekali.
Pergi ke tong sampah berdekatan dan buang sahaja.
Saya faham maksud awak,
tapi saya rasa baik awak yang buang.
Jika awak berada di pejabat,
saya akan singgah untuk pulangkan kepada awak.
Tidak. Awak tidak boleh datang ke pejabat saya.
Kalau begitu...
bagaimana jika kita jumpa di depan rumah awak?
Tidak...
Itu lebih susah.
Bagaimana jika jumpa di Hotel Kingdom lagi pada pukul 6 petang?
Helo?
Ya. Jumpa di sana...
Adakah talian terputus?
Kenapa, Pengarah Do?
Awak perlu apa-apa?
Kenapa awak duduk membelakangi saya?
Awak buat begitu...
kerana awak tidak mahu pandang muka saya?
Apa yang awak cakap ini?
Saya rasa kerusi ini rosak.
Ia tidak berpusing.
Ini kontrak dari SBC.
Minta bahagian guaman teliti dokumen ini.
Okey.
Apa? Ada apa-apa awak mahu beritahu saya?
Tadi tiada,
tapi saya baru teringat.
Saya mahu...
ambil cuti petang ini.
Doktor Park.
Tentang pesakit prosopagnosia yang awak rawat di Amerika Syarikat.
Saya dengar dia pernah sekali cam wajah orang.
Oh, ya.
Masalah pesakit itu ialah klipnya teralih...
dan itu mengurangkan...
aliran darah ke girus fusiform,
yang merupakan bahagian pengecaman wajah.
Tapi, apabila tekanan darah meningkat,
darah mengalir semula ke bahagian itu.
Jadi, saya rasa fungsi itu kembali...
buat masa yang amat singkat.
Tunggu.
Maksudnya, pesakit boleh mengecam wajah...
apabila tekanan darahnya naik?
Ya.
Boleh awak beritahu bila itu berlaku?
Bila pesakit mengecam wajah?
Saya dengar ia berlaku tiga kali.
Pertama, ketika dia berucap di majlis tamat pengajian.
Biasanya tekanan darah naik...
apabila seseorang rasa gementar atau teruja.
Kedua semasa...
dia bekerja lewat tiga malam berturut-turut.
Dan, yang terakhir...
Oh Tuhan.
Bilakah ia berlaku?
Kenapa gaun ini berlubang-lubang?
Apa patut saya buat?
Dia memang sibuk dan cemas.
Apa yang kecoh ini?
Awak bernasib baik awak tidak dapat melihat.
Adik perempuan awak buat sesuatu yang dungu.
Hei.
Maaf.
Apa awak buat? Kulit wajah awak sangat lembap.
Menyegarkan, bukan?
Itu Nam Hee.
Hei, Nam Hee. Awak sudah selamat sampai?
Sudah tentulah.
Udara di Pennsylvania...
Maaf, Nam Hee.
Saya perlu keluar sekarang.
- Okey. - Saya akan telefon awak esok.
Okey. telefon saya.
Selamat tinggal.
(Presiden Sim Hae Yong)
Helo, Pengarah Park.
Apa?
Ada khabar angin sebegitu?
Tidak, saya tidak pernah dengar pun.
Saya nampak Pengarah Do Min Ik serang pemandunya.
Okey. Saya akan siasat dan beritahu awak nanti.
Selamat datang...
Hai.
Saya sengaja minta awak tiba pada pukul 6:05 petang.
Jika tiba sebelum itu, awak tentu mahu bercakap tentang kerja.
Awak tidak perlu hantar kenderaan ambil saya.
Saya mewarisi kaki datuk saya yang kuat.
Bukan itu sahaja saya buat.
Saya memesan makanan dan minuman. Semua sudah tersedia.
Awak tidak boleh alasan yang...
awak tidak boleh belanja saya minum hari ini.
Apa pun, apa ini?
Difilemkan oleh seorang pengarah terkenal. Hebat, bukan?
Inilah cara saya.
Semakin kerap awak jumpa saya, awak akan semakin suka saya.
Rakyat Korea sudah terbiasa dengan belajar secara menghafal.
Saya terlupa mahu cakap yang saya belajar di Amerika Syarikat.
- Awak sudah baca? - Tidak. Saya cuma buka sampul itu.
Saya hanya buka sampul selepas pertemuan pertama kita.
Saya akan baca halaman pertama selepas pertemuan kedua.
Dan, halaman kedua selepas itu.
- Jadi, ini... - Ada 30 halaman.
Kalau begitu, kita patut jumpa sekurang-kurangnya 30 kali.
Apa pendapat awak tentang cadangan saya?
Baiklah.
Apa? Kenapa begitu mudah? Kurang menariklah begini.
Sebab kita takkan berjumpa 30 kali.
Sebaik sahaja baca halaman pertama, awak akan ke halaman seterusnya.
Awak akan mula tunjuk minat.
Nampaknya datuk awak yang hebat dan menanam cili itu...
juga menurunkan keyakinan tinggi kepada awak.
Kita akan lihat jika saya berminat atau tidak...
selepas saya selesai baca halaman pertama.
Lihat.
Nombor telefon awak.
Saya baru buang.
Mulai sekarang, jika awak mahu hantar usul projek,
awak perlu telefon saya sendiri.
Saya agak tidak bersedia pada pertemuan pertama kita.
Tapi, saya Dewi Filem Pecah Panggung.
Saya bukan jenis wanita yang telefon lelaki dahulu.
Tapi, jika awak mahu,
saya boleh sahaja terus membaca halaman kedua.
Apa pendapat awak?
Saya rasa tidak perlulah.
Kenapa?
Setiausaha Lee, awak sudah baca artikel itu?
Pengarah Gi.
Maaf, tapi saya perlu letak telefon sekarang.
Ya.
Kenapa?
Bos awak telefon awak untuk samakan alibi?
Itu berkenaan kerja.
Pada 6 Mei, Isnin, di mana awak berada?
Saya pergi ke...
rumah ibu bapa saya di Hwangcheon.
Awak ada berjumpa Pengarah Gi Dae Ju...
pada hari itu?
Ya atau tidak?
Tidak mengapa. Saya akan ambil payung saya...
dan balik.
Jadi, ibu,
tolong maafkan saya untuk kali ini.
Ini merupakan...
kali terakhir.
Saya sudah ingat.
Kali terakhir pesakit itu cam wajah orang.
Bila?
Min Ik.
Veronica Park?
Ya.
Tapi,
mana payung saya?
Saya tidak bawa.
Saya tidak berniat pun mahu bawa payung itu.
Jadi, kenapa awak mahu jumpa saya?
Sebab saya mengalami masalah penghadaman.
Apa?
Apabila saya fikirkan awak,
perut saya...
terasa pelik.
Agaknya saya mengalami masalah penghadaman.
Ketika dia bertemu seseorang yang dia cintai.
Dia kata dia nampak wajah wanita itu dengan jelas.
Dia terkejut dapat melihatnya dengan sangat jelas.
(Kehidupan Rahsia Setiausaha Saya)
Saya tidak tahu apa yang berlaku.
Awak masih percayakan orang?
Letak jawatan sebelum mesyuarat pemegang saham.
Saya tidak dapat lihat siapa yang cuba menyokong saya.
- Do Min Ik. - Jika ada sesiapa yang nampak,
saya akan uruskan mereka.
Boleh saya jumpa awak sebentar hari ini?
Hebat! Selamat tinggal!
Adakah saya cantik?
Saya boleh nampak awak.
(Kehidupan Rahsia Setiausaha Saya)